II - Where do you buy a quilt cover?

W wyposażeniu mojego klaustrofobicznego pokoiku nie zawarta była poszwa na kołdrę. W związku z tym, postanowiłem kilka pierwszych dni przespać w śpiworze – zanim kupię sobie tą poszewkę. To będzie już trzeci tydzień, jak śpię w tym śpiworze. W gruncie rzeczy, śpiwór nie jest taki zły. Pozwala nie wydawać kasy na poszewki – które pewnie byłyby drogie. Równowartość co najmniej czterech - pięciu piw. I to może nawet takich w knajpie. A co jeszcze gorsze – trzeba by ruszyć dupę i je kupić. Nie chce mi się ruszać dupy. Nie bardziej, niż to absolutnie konieczne. Chwilowo za poduszkę robi mi zwinięta w rulon kołdra bez poszewki. Bo nie chce mi się zejść na dół i poprosić „Szefa wszystkich Szefów” o przydziałowego jaśka...

Mój uniwerek jest na tyle miły, że organizuje specjalne kursy z angielskiego dla zagranicznych studentów. Zapisałem się na „Grammar in Context” – co jak co, ale grammar to mi się przyda. Bo, wbrew początkowym nadziejom, nic nie wskazuje na to, że akcent da się całkowicie wyeliminować. Spotykałem ludzi z różnych stron świata, którzy mówili świetnie po angielsku i spędzili w Londynie kilka-kilkanaście lat i zawsze dało się u nich usłyszeć obce nalecialości. Ba; spotykałem ludzi których rodzice przyjechali do Anglii przed ich urodzeniem i w których akcencie też dało sie usłyszeć, że nie są do końca angielscy.

A propos akcentu – tak właśnie liczę, i wychodzi na to, że przez moje, w sumie, cztery miesiące pobytu w Anglii, tylko jedna osoba stwierdziła, że jestem z Polski – jakiś ciapak, który miał dziewczynę – Polkę. Poza tym, były jakieś trzy czy cztery osoby przekonane, że jestem z Francji (pourqoui, kurwa, pourquoi?!) i jakieś pół setki przygodnych znajomych wtrącających po paru pierwszych zdaniach konwersacji: „Are you German?”. A w ubiegły czwartek, gdy wpadłem na wieczorek knajpiany Theatre Company (tak się u mnie nazywa kółko teatralne), jeden typek poszedł jeszcze dalej i wypalił: „So, where from Germany are you?”.

Póki co, nadal mnie to cholernie bawi. Tym bardziej, że Polacy także nie są w stanie mnie zidentyfikować...

W kazdym razie: zapisałem się na „Grammar in Context” i poszedłem na pierwszą lekcje w ten poniedziałek. Przyzwyczaiłem się już, że w Londynie co krok spotyka się ludzi z różnych dziwnych miejsc („Oh, you’re from Nicaragua? And where the hell is that?”), ale tamta lekcja to był po prostu jakiś kosmos. No jakichś 15 m² władzom uczelni udało się zgromadzić jednego Francuza, troje Japończyków, Rosjankę, Włocha, dwie Kazaszki, Brazylijkę, Somalijczyka, dwoje Niemców, Polaka w mojej skromnej osobie, Angielkę pochodzenia (rawdopodobnie) hinduskiego w charakterze lektorki i jeszcze parę osób, co do których tożsamości nie jestem pewien. Ale było bardzo sympatycznie, co ciekawe. I po raz drugi w całym swoim zyciu spotkałem swego imiennika, który urodził się w mojej dekadzie, a nie 50 lat wczesniej. Pierwszego znalazłem trzy lata temu, w Niemczech i wołali na niego Franz. Ten drugi był Włochem, w związku z czym kazał na siebie mówić Francesco. Strasznie sympatyczny facet. Widać każdy Francesco już tak ma.

W środę – przygody z teatrem ciąg dalszy. Najpierw zaglądnąłem na sesję treningową sekcji świateł. Bawiliśmy się tym panelem, a ja obserwując te wszystkie, z całą pewnością zajebiście drogie lampy jeżdżące pod sufitem w uniwersyteckim teatrze studyjnym, coraz lepiej zaczynałem rozumieć co dzieje się z moim 3200 funtów czesnego za rok.

Ale skończmy już z tym udawaniem pragmatyka i materialisty – ach, było cudnie. Obserwować „od kuchni” jak to wszystko działa; rozświetlenie, błysk, fiolet, oświetlenie punktowe, i tak dalej. To wszystko, co składa się na magię teatru i co aż czuło się w powietrzu.

Później zaś – kolejna próba do tej sztuki w której mam grać. Zostały jeszcze dwie  przed premierą, a ja kuffa nie umiem nawet połowy tekstu. A tekst jest, btw i imho, naprawdę dobry – literacko takoż jak teatralnie. Napisany przez Joe'go, czwartoroczniaka z teatrologii (tego samego, który przeprowadzał przesłuchania), który teraz zawzięcia nam reżyseruje mówiąc co, kiedy i jak mamy zrobić – co za ulga, w przeciwnym wypadku musiałbym to wszystko wymyślać sam. Dziesięć minut ostatniej próby spędziliśmy, próbując nauczyć mnie poprawnie wymawiać słowo „rumours”.

Mam kryzys, minęły trzy tygodnie semestru, a ja nie mogę się zabrać do kupienia sobie jebanej poszewki, a cóż tu dopiero gadać o wzięciu się za naukę. A trzebaby. Czuję się oszukany przez tych wszystkich, którzy zapewniali mnie, że na pierwszym roku w Brytanii to się głównie pije. Otóż ja głównie siedzę na fejsbuku. A jak nie siedzę, to próbuję ogarnąć te wszystkie ćwiczenia, czytanki, słuchanki, researche, czy chój wie co jeszcze, które nam zadają. Póki co, z kolejnych potyczek wracam na tarczy. A w ten weekend piszę swój pierwszy esej – 500 słów. Po angielsku, o francuskim. Ale to dopiero początek – za trzy tygodnie czekają mnie dwa, takie zajebiste, na 1500 słów! No ale ja będę miał z tej okazji Reading Week – czyli tydzień wolnego w środku semestru, mwahaha.

Piątek cały mam wolny. Tak więc teraz... Pójdę się pouczyć roli. Albo oglądnę jeszcze jeden film. Sam nie wiem.